Bencillik, bir ruh hastalığıdır.
Hz. Peygamber şöyle buyurur:
“Kişi, kardeşinin almakta olduğu mala alıcı çıkmasın; istemekte olduğu kıza da talip olmasın. Önceki izin vermişse o başka.”1
Keza O, tüccarların köylüleri yolda karşılayıp onların mallarını pazara getirmeden ucuz fiyata satın almalarını yasaklamıştır.2
Günümüzde de köylünün ürettiği mamuller genelde ucuza gitmekte, asıl kârı aradaki aracılar yapmaktadır.
İnsan, eğer ciddi bir nefis terbiyesi yapmazsa sırf kendi çıkarlarını düşünür, “Rabbena hep bana” der. Bencil insanlar, keserin hep kendine doğru yontması gibi, her şeyi kendi açılarından değerlendirirler. Bunlar hep fırsatçıdırlar. Mesela, birisi iflas etse ve elindeki malları yok bahasına satsa, bu tür kimseler âdeta bayram ederler.
Hâlbuki Müslüman Müslüman’ın kardeşidir. Ona gelen zararı kendine gelmiş gibi hissetmeli ve ızdırap duymalıdır. Böyle zor anlarda, kardeşinin elindeki malı ucuza kapmaktansa makul bir fiyatla almalı, ayrıca diğer ihtiyaçları için elinden tutmalıdır.
1 Müslim, Nikâh, 50
2 Buhari, Büyu’, 72