İbrahim Bin Edhem, Belh sultanı iken tacı tahtı terk eder, sonraki ömrünü bir derviş olarak geçirir. Abdülkadir Geylani, İbrahim Edhem’in bu tercihiyle alakalı şu değerlendirmeyi yapar:
“İbrahim Edhem benim zamanımda yaşasaydı ona tacı tahtı bırakmadan insanlara faydalı olmasını tavsiye ederdim.”
Nitekim Peygamber Efendimiz bazı sahabilerin tamamen dünyayı terke yönelik taleplerini uygun görmemiş, sabah bir miktar ve akşam bir miktar Allah yolunda yapılan hizmetin, dünyadan tümüyle el etek çekmekten çok daha hayırlı olduğunu söylemiştir.1
Bir kısım sofîlerin, dünyayı terk noktasında “bir lokma bir hırka” telakkileri dinin bir emri olmayıp kendi özel tercihleridir. Yoksa bu, İslam’da bir esas değildir. Rivayetlerde geldiği üzere, “İslam’da ruhbanlık yoktur.”
Asıl hüner, dünyayı ahiretin tarlası olarak görüp ekip biçmek, maddi imkânları iyiyse başkalarının da bunlardan faydalanmasını sağlamaktır.
1 Buhari, Cihad 5