Peygamberimiz Efendimiz bir müjdeci ve tesellici olarak gönderilmiştir. Nice teselli verici ve müjdeleyici esasları Ondan öğrendiğimiz gibi, diğer âlemde ölümün öldürüleceği müjdesini de yine Ondan öğreniyoruz. O, bu muhteşem gerçeği bize şöyle bildirir:
Kıyamet günü ölüm, alaca bir koç suretinde getirilir. Cennet ile Cehennem arasında durdurulur. Ardından “Ey Cennet ahalisi! Bunu tanıyor musunuz? denilir. Cennetlikler başlarını kaldırıp bakarlar ve: “Evet, bu ölümdür” derler.
Sonra, “Ey Cehennem ahalisi! Bunu tanıyor musunuz? diye sorulur. Onlar da başlarını kaldırarak bakarlar ve “Evet, bu ölümdür” derler. Bunu takiben koçun kesilmesi emrolunur ve boğazlanır.
Bundan sonra: Ey Cennet halkı! Cennette ebedi yaşayacaksınız, artık ölüm yoktur. Ve ey Cehennem halkı! Sizler de ebedisiniz, artık ölüm yoktur denilir.
Allah Resulü, ardından şu ayeti okur:1
“İnsanları, işin bitmiş olacağı pişmanlık günü ile uyar…”2
Şu dünyanın manevî güneşi olan hayat, dünyanın harabı ile battıktan sonra, haşrin sabahında bir daha batmamak üzere yeniden doğacaktır.
Necip Fazıl, üstte hadiste nazara verilen “ölümün öldürülmesi” olayına atıfla şöyle der:
“Öleceğiz, müjdeler olsun, müjdeler olsun!
Ölümü de öldüren Rabb’e secdeler olsun!”
1 Müslim, Cennet, 40
2 Meryem, 39