Pek çok insan, ölen insanların yeniden dirilmelerini akıldan uzak görür, Kur’anda dikkat çekildiği gibi “çürümüş kemikleri kim diriltecek?” der. Hâlbuki ilk defa insanı yaratan ve ona hayat veren zat, onu tekrar hayata kavuşturacaktır.1 Ezbere yazdığımız bir şiirin kâğıdını yaksak, “eyvah o güzelim şiire yazık oldu!” diye telaş etmeye hiç lüzum yoktur. Onu ezbere yazan biz olduğumuza göre, aynı şiiri yeniden yazmak bize hiç de zor gelmez. Allahın ölmüş insanları diriltmesine bu misalden bakılabilir.
Kaldı ki Allah bizi zaten ölü şeylerden yaratmıştır. Hayalen yeni evli bir çifti bir çiftliğe gönderelim. Bunlara “bir yıl boyunca ekmek ve su dışında bir şey yiyip içmemelerini söyleyelim. Bir yıl sonra ziyaretlerine gittiğimizde nur topu gibi bir bebekleri olduğunu gördüğümüzde “Allah bu ölü maddelerden bu bebeği yarattı” diye düşünürüz.
Aslında bu, hepimizin macerasıdır. Hepimiz anne babamızın yediği ölü gıdalardan yaratıldık. Bu durumda, “çürümüş kemikleri kim diriltecek?” demenin hiç de haklı bir gerekçesi olamaz.
1 Yasin, 77-78