İnsan, savaş zamanı maddi gıdasını aldığı gibi, manevi gıdasını da almalıdır.
Savaş hali, insan için en tehlikeli ve dehşetli bir zaman dilimidir. Böyle olmakla beraber Peygamber Efendimiz savaş esnasında da namazdan geri kalmamış, hatta cemaatle namaz kıldırmıştır. Bu konuda Nisa suresi 102 ve 103. ayetlere bakılabilir. Ancak bunun bir kaç istisnası yaşanmıştır. Mesela Hendek savaşında Peygamber Efendimiz ve ashabı yoğun düşman saldırısı karşısında bazı namazları vaktinde kılamamışlardır.
Savaşta bile namaz kılınması, onun önemini anlamakta çok önemli bir mihenk taşıdır. İnsanlığın mutlak önderi savaşta bile namazını eda ederken, “ben Onun ümmetindenim” diyenlerin namazda gevşek davranmaları hiç de uygun değildir.
Savaşta bile namaz kılınıyorsa, başka hallerde elbette kılınacaktır. Yemek içmek gibi zaruri ihtiyaçlarına en zor şartlarda vakit ayıran insan, gündelik işlerin telaşında namazı ihmal etmekte mazur olamaz!