Farklı mezheplerden hükümler alıp uygulamaya “telfik” denilir. Müçtehit olan biri, mezheplerdeki farklılıkları bilir ve bunlardan gerektiğinde istifade edebilir. Fakat avamdan birisinin kendi keyfine göre her mezhepten kolayına geleni alması uygun olmaz. Söz gelimi, abdest hususunda bir yeri kanarsa İmam-ı Şafiî’yi, kadına dokunmakla abdestin bozulmayacağı hükmünde Ebu Hanife’yi taklit etmek, bir nevi devekuşu mantığıdır. Deve kuşuna demişler: “Kanatların var, uç!” O da kanatlarını kısıp, “ben deveyim” demiş, uçmamış. Sonra ona demişler: “Madem deveyim diyorsun, yük taşı!” O zaman kanatlarını açıvermiş, “Ben kuşum” demiş.
Esas olan, insanın belli bir mezhebi esas alarak dini yaşamasıdır. Diğer mezheplerdeki hükümlerden istifade etmek, ciddi ihtiyaç anında olmalıdır.