İnsanlar sınıf sınıftır. Ölümden korkanlar olduğu gibi, onu âdeta özleyenler de vardır.
Hz. Ali, hayatında iken nice payeler elde etti. Çok az faniye nasip olacak unvanlar aldı. Haricilerden İbnu Mülcem’in suikastıyla vefat ettiğinde bir payeye daha kavuştu: Şehid oldu!
Hz. Peygamber, daha evvelinde O’nun şehadetini müjdelemişti. Şöyle ki:
Hz. Ali, Uhud savaşında şehit olanları gördü, onlar gibi şehit olmadığına yandı.
Hz. Peygamber, kendisine şöyle seslendi:
“Müjde ya Ali! Sen sonra şehit olacaksın! O zaman nasıl sabredersin?”
Hz. Ali dedi:
“Ya Rasulallah! Böyle bir hâl sabır yeri değil, müjde ve şükür yeridir!”1
Can tatlı, ölüm acıdır. Ama hayatın manasını bilenler o canı veren yolunda canını feda etmeyi cana minnet bilirler, ölüme gülerek ve severek giderler.
1 Nehcül-Belağa, s. 376-377