Hz. Peygamber şöyle buyurur:
“Amellerin en efdali, Allah için sevmek, Allah için buğzetmektir.”1
Hz. Ali şöyle der:
“Benim hakkımda iki sınıf insan helak olacak: Beni ölçüsüz seven ve ölçüsüz buğz eden. Böyle ölçüsüz sevgi ve buğz, bu kimseleri hak olmayan bir duruma götürecek”2
Her şeyin ifrat ve tefriti zararlıdır. İslamiyet, bir ölçü dinidir. Nasıl ki, aslında faydalı bir ilaç, aşırı dozajda alındığında zehir etkisi gösterir, öyle de, aslında güzel bir haslet olan sevmek, aşırı olduğunda fayda değil zarar verir. Hz. İsa’yı bir peygamber olarak sevmek ibadet iken, -hâşâ- O’nu ulûhiyetin bir rüknü gibi görüp, kendisine “Allah’ın oğlu” demek insanı küfre götürür. Benzeri bir şekilde, Hz. Ali’ye muhabbetin ölçüsünü kaçıranlar, manen helak olmuşlardır. Kendi devrindeki Hariciler gibi O’na buğzedenler ise maddi-manevi perişan olmuşlardır.
1 Ebû Dâvûd, Sünnet, 3
2 Nehcül-Belağa, s. 325