Ehl-i Beyt, tarih boyu İslam kalesinin en gözde muhafızlarıdır.
Ehl-i Beyt, Hz. Peygamberin aile efradıyla ilgili kullanılan bir ifade olup, ‘hane halkı’ manası taşır. Bu kelime Kur’anda iki ayette geçer: Bunlardan birisi Hz. İbrahim’in hane halkıyla ilgilidir.1 İkincisi ise, Hz. Peygamberin hanımlarına hitap eden ayetlerin devamında gelir.
Ayette geçen “Ehl-i Beyt”, esas itibarıyla ezvac-ı tahirat (Hz. Peygamberin hanımları) hakkındadır. Ancak zamanla bu kavram, Hz. Peygamberin kendisiyle, Hz. Ali, Hz. Fatıma, Hz. Hasan, Hz. Hüseyin ve onlardan gelen nesiller anlamında kullanılır olmuştur.
Hz. Peygamber, Ehl-i Beytiyle ilgili bir sözünde şöyle der:
“Size iki şey bıraktım. Onlara sarıldığınız müddetçe asla sapmazsınız:
Allah’ın Kitabı ve Ehl-i Beytim.”2
1 Hud, 73
2 Tirmizi, Menakıb, 31; İbnu Hanbel, III, 14, 17