İbnu Abbâs anlatıyor: Rasûlullah, teheccüd namazı kılmak üzere geceleyin kalkınca şu duayı okurdu:
اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ
أنْتَ قَيِّمُ السَّموَاتِ وَ اْلاَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ وَلَكَ الْحَمْدُ،
أنْتَ نُورُ السَّموَاتِ وَ اْلاَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ وَلَكَ الْحَمْدُ،
أنْتَ مَالِكُ السَّموَاتِ وَ اْلاَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ وَلَكَ الْحَمْدُ،
أنْتَ الحَقُّ، وَوَعْدُكَ الحَقُّ، وَلِقَاؤُكَ حَقٌّ، وَقَوْلُكَ حَقٌّ،
وَالْجَنَّةُ حَقٌّ، وَالنَّارُ حَقٌّ وَالنَّبِيُّونَ حَقٌّ، وَمُحَمَّدٌ حَقٌّ، وَالسَّاعَةُ حَقٌّ.
اَللَّهُمَّ لَكَ أسْلَمْتُ، وَبِكَ اٰمَنْتُ، وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ، وَإلَيْكَ أنَبْتُ،
وَبِكَ خَاصَمْتُ، وَإلَيْكَ حَاكَمْتُ، فَاغْفِرْ لِى مَا قَدَّمْتُ وَمَا أخَّرْتُ،
وَمَا أسْرَرْتُ وَمَا أعْلَنْتُ وَمَا أنْتَ أعْلَمُ بِهِ مِنِّى،
أنْتَ المُقَدِّمُ وَأنْتَ المُؤَخِّرُ َ لاَ إلَهَ اِلاَّ أنْتَ.
“Ey bizi terbiye eden Allahım! Hamd sanadır.
Sen semâvatı, arz ve bunlarda bulunanları ayakta tutansın, hamd sanadır.
Sen semâvat, arz ve bunlarda bulunanların nurusun, hamd sanadır.
Sen haksın, va’din de haktır. Sana kavuşmak haktır, sözün haktır. Cennet haktır, cehennem haktır. Peygamberler haktır, Muhammed haktır. Kıyamet de haktır.
Allahım! Sana teslim oldum, Sana inandım, Sana tevekkül ettim, Sana yöneldim. Senin için hasım oldum. Hakkımı aramada Senin hakemliğine başvurdum.
Artık önden gönderdiğim ve arkada bıraktığım, gizli işlediğim ve alenî yaptığım, benim bilmediğim, Senin benden daha iyi bildiğin hatalarımı affet!
Öne ilerleten de Sen, geri bırakan da Sensin. Senden başka ilah yoktur.”1
1 Nesâî, Kıyâmu’l- Leyl, 9