İbnu Mes’ud anlatıyor: Rasûlullah, akşam olunca şu duayı okurdu:
أمْسَيْنَا وَأمْسَى المُلْكُ للّهِ وَالْحَمْدُ للّهِ.
لاَ إلَهَ اِلاَّ اللّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ المُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ،
وَهُوَ عَلى كُلِّ شَئٍ قَدِيرٌ.
رَبِّ أسْألُكَ خَيْرَ مَا في هذِهِ اللَّيْلَةِ، وَخَيْرَ مَا بَعْدَهَا،
وَأعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ هذِهِ اللَّيْلَة. وَشَرِّ مَا بَعْدَهَا.
رَبِّ أعُوذُ بِكَ مِنَ الْكَسَلِ وَسُوءِ الْكِبَرِ.
رَبِّ أعُوذُ بِكَ مِنْ عَذَابٍ في النَّارِ، وَعَذَابٍ في الْقَبْرِ،
“Elhamdülillah, geceye erdik. Mülk de, Allah için geceye erdi.
Allah’tan başka ilâh yoktur. Tektir, ortağı yoktur. Mülk O’nundur, hamd O’nadır ve O, her şeye kâdirdir.
Ya Rabbi! Bu gecenin hayrını ve sonrasının hayrını Senden istiyorum.
Bu gecenin şerrinden ve sonrasının şerrinden Sana sığınıyorum.
Ya Rabbi! Tembellikten, yaşlılığın kötü hallerinden sana sığınıyorum.
Ya Rabbi! Cehennem azabından, kabir azabından sana sığınıyorum!”
İbnu Mes’ud, Rasûlullah’ın sabah olunca da “Elhamdülillah sabaha erdik. Mülk de Allah için sabaha erdi…” şeklinde bu duaları yaptığını söyler.1
“Kim akşama ve sabaha erdiği zaman şunları dese, onu razı etmek de Allah üzerine bir hak olur:2
رَضِينَا بِاللّهِ رَبّاً، وَ بِالاِسْلامِ دِيناً، وبِمُحَمَّدٍ رَسُولاً
“Rabb olarak Allah’a, din olarak İslâm’a, rasûl olarak Muhammed’e razı olduk.”
“Kim sabaha çıktığı zaman şöyle derse, o günkü şükür borcunu ödemiştir:
اَللَّهُمَّ مَا أصْبَحَ بِى مِنْ نِعْمَةٍ أوْ بِأحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ فَمِنْكَ وَحْدَكَ
لاَ شَرِيكَ لَكَ، لَكَ الْحَمْدُ، وَلَكَ الشُّكْرُ
“Allahım, bu sabah benimle veya mahlûkatından herhangi biriyle ilgili hangi nimet varsa, hepsi sadece Sendendir. Senin şerikin yoktur, hamd sanadır, şükür sanadır.”
Kim de aynı şeyleri akşama erince söylerse o da o geceki şükür borcunu eda eder.”3
1 Ebû Dâvud, Edeb, 110
2 Ebû Dâvud, Edeb, 110
3 Ebû Dâvud, Edeb, 110