Karaborsacılık, kararmış ruhların işidir.
Eski ismiyle ihtikâr, yeni ismiyle karaborsacılık, insanların ihtiyacı olan bir malı, pahalanmasını bekleyerek depolayıp satışa sunmamaktır.
Peygamber Efendimiz, karaborsacılık yapanın mel’un olduğunu bildirir.1 Böyle bir kimse, fiyatların düştüğünü duysa üzülür, yükseldiğini duysa sevinir. Öyle görülüyor ki, bu tür kimselerde ciddi bir ahlakî problem vardır. Bunlar, her şeyi kendi menfaatlerine göre değerlendirirler. Kendileri kazanırken başkalarının zarar görmeleri onları vicdanen rahatsız etmez.
Ancak -piyasada daralma olmayacak şekilde- bir iş adamının elindeki sermayeyi değerlendirmek için yatırım amacıyla fazlaca mal alıp depolaması karaborsacılık sayılmaz.
1 Darimi, Büyu’, 12