Liderlik ve beden dili

Karizma, bir liderin olmazsa olmazlarındandır.

İsrailoğulları, Hz. Musa’dan sonra bir müddet istikamet üzere yaşarlar. Daha sonra bozulmalar başlar, günahlara dalarlar. Cenab-ı Hak, onlara düşmanlarını musallat eder. Düşmanları, onların bir kısmını öldürür, bir kısmını da esir ederler. Pek çok beldelerini ele geçirirler. Tevrat levhaları ve Hz. Musa döneminden kalan mukaddes emanetler, düşmanın eline geçer. İşte, böyle bir vasatta, peygamberlerine şöyle derler:

“Bize bir kral (melik) belirle de, Allah yolunda savaşalım.

Peygamberleri dedi: Savaş üzerinize farz kılınırsa, savaşmamazlık etmeyesiniz?

Dediler: Allah yolunda savaşmamıza bizim için ne engel var? Yurtlarımızdan çıkarıldık, çocuklarımızdan uzak bırakıldık.”¹

Neticede, savaş kendilerine farz kılınır. Fakat pek azı müstesna, sözlerinde durmazlar, savaştan yüz çevirirler.

Peygamberleri, Tâlût‘un Allah tarafından kendilerine kral olarak seçildiğini söyler. Tâlût, kral ailesinden değildir. Üstelik serveti de yoktur. Bu bahanelerle onu kral olarak kabul etmek istemezler. Peygamberleri şöyle der:

“Allah onu seçti ve ona bilgi ve vücut kuvveti bakımından üstünlük verdi.”²

Ayette, Tâlût’un liderliğine esas olmak üzere iki hususa dikkat çekilmiştir:

1-İlimde mümtaz olmak.

2-Bedenen cüsseli olmak.

Tarihe yön vermiş, insanlığın mukadderatını etkilemiş liderlere bakıldığında hemen hepsinde birinci özelliğin olduğu görülür. Siyaset ve idare ilmini bilmeyen birinin, kitlere hükmetmesi elbette düşünülemez.

Ancak ikinci özellik her liderde olmayabilir. Mesela Napolyon, Hitler, Turgut Özal gibi liderler, kitle psikolojisini bilmede, idare sanatını ifa etmede ileri düzeyde olmalarına rağmen, bedenen cüsseli değillerdi. Birinci özellikte ileri derecede olmaları, ikinci özellikte eksik olmalarını göz ardı ettirmiş, böylece kitlelere hükmedebilmişlerdir.

Öyle görülüyor ki bir lider açısından idare ilmi “olmazsa olmaz” türünden bir özelliktir. Bedenen cüsseli olmak ise, “olsa daha iyi olur” türünden artı bir özelliktir.