Zorla güzellik olmaz,
zorla tesettür de olmaz.
Din, insanların kendi istekleriyle tercih ettikleri bir hayat tarzıdır. Kur’an-ı Kerim “Dinde zorlama yoktur” buyurur.1 Kimse kimseye dini dayatamaz, zorla uygulatamaz.
Ayet, bir cihetle “dinde ikrah yapmayınız, kimseyi zorlamayınız” manasını ifade eder.
Zaten dayatma ile dine giren kimse, samimi olarak o dini yaşamaz. Canını kurtarmak için dindarmış gibi görünür, içten içe ise eski inancındadır. Fırsatını bulduğunda, hemen eski hayat tarzına dönüş yapar.
Medineli Müslümanlardan birinin hicret öncesi Hıristiyan olmuş iki oğlu vardı. Bunlar Medine’ye geldiklerinde “ikiniz de Müslüman olmadıkça sizi bırakmam” dedi. Onlar da reddettiler. Sonunda Hz. Peygambere müracaat ettiler. Bu zat dedi: “Ya Rasulallah, bu iki oğlum gözümün önünde ateşe mi girecekler?”
Bu münasebetle üstteki ayet nazil oldu. Bunun üzerine onları kendi hallerine bıraktı.2
1 Bakara, 256
2 Kadı Beydâvi, Envaru’t- Tenzil ve Esraru’t- Te’vil, I, 135