İnsanın tabiatında paraya karşı bir zaaf vardır. Para, araç olarak güzeldir, ama gaye haline gelirse insanı helake sürükler. Nice insan para yüzünden haysiyetini, şerefini kaybetmekte, nokta gibi bir menfaat için virgül gibi eğilmektedir. Hz. Peygamber şöyle bildirir:
“Altın ve gümüşe tapanlar helak oldu.”1
Anlatılır ki, bilge insan Sokrat’a “dünya ayaklarınızın altında iken neden almıyorsunuz?” diye sormuşlar. “Almak için eğilmek gerekiyor” cevabını vermiş.
İnsan çok büyük servet sahibi olabilir, dinen buna bir engel de yoktur. Ama bu parayı kalbine değil kasasına koymalıdır. Kalbi para sevgisiyle dopdolu olanlar, bilmeyerek onu batıl bir mabud haline getirirler, âdeta ona taparlar. Dünyevileşmenin her tarafı istila ettiği günümüzde, şuurlu Müslüman paraya kul ve köle olmamalı, aksine onu esir edip kendisine ve başkalarına faydalı işlerde kullanmalıdır.
1 İbn Mace, Zühd, 8