“Gece ve gündüz, güneş ve ay Allah’ın ayetlerindendir. Güneşe ve aya secde etmeyin. Eğer sadece Ona ibadet yapıyorsanız, bunları yaratan Allah’a secde edin.”1
Tarih boyunca insanların sahte mabutlarından bir kısmı da güneş ve ay gibi gök cisimleri olmuştur. Mesela Hz. İbrahim’in kavmi gök cisimlerine tapıyorlardı. Keza Hz. Süleyman zamanında Yemendeki Sebe’ kavmi güneşe secde ediyorlardı.
Her varlık gibi güneş ve ay da Allah’ın birer ayetidir. Bunlara bakıp Allahın kudret ve azametine intikal etmek gerekirken, bunları birer mabud zannetmek büyük bir hüsrandır. İnsana yaraşan, güneşi ışık verici ve aydınlatıcı bir lamba, ay’ı bir kandil, yıldızları birer mum ve zinet kılan âlemlerin Rabbine kul olmaktır.
Kur’anın “Doğrusu Şi’râ yıldızının Rabbi O’dur”2 demesinde ince bir nükte vardır. Şöyle ki:
Şi’ra (Sirius), yıldız ismidir. İslâm Dini, Kâbeye değil Kâbenin Rabbine ibadeti getirir, Şi’ra yıldızına değil, onun Rabbine ibadet edilmesini emreder.
1 Fussılet, 37
2 Necm, 49