Cuma ve cemaat aynı kökten gelen kelimelerdir. Günlük kılınan namazlarda bütün Müslümanların namazı camide kılmaları elbette mümkün değildir. Cuma namazıyla, hiç olmazsa haftada bir bir araya gelecekler ve meselelerini konuşma imkânı bulacaklardır. Ramazan ayı, ayların sultanı olduğu gibi, Cuma da günlerin sultanıdır. Peygamber Efendimiz şöyle buyurur:
“Üzerine güneş doğan en hayırlı gün Cuma günüdür. Âdem o gün yaratıldı, o gün cennete konuldu ve o gün cennetten çıkarıldı.”1
Keza, şöyle müjde verir:
“Cuma gününde bir zaman vardır ki, şayet bir Müslüman namaz kılarken o vakte rastlar da Allah’tan bir şey isterse, Allah ona dileğini mutlaka verir.”2
Cuma günü Müslümanlar hem beraberce ibadetlerini yaparlar, hem de birbirleriyle olan bağlarını kuvvetlendirirler. Böylece şu nebevi hadisin mazharı olurlar:
“Müminler, birbirlerini sevmede, birbirlerine acımada, birbirlerini korumada bir vücuda benzer ki, cesedin herhangi bir uzvu rahatsız olsa, hastalansa, cesedin diğer uzuvları da bundan muzdarib olurlar, uykusuz kalır, ateşler içinde yanarlar.”3
1 Müslim, Cum’a 17
2 Buhârî, Cum’a, 37
3 İbn Mace, Zühd, 38