Pek çok insanın hatırına şöyle bir vesvese gelir: “Allahın ibadetimize ihtiyacı mı var ki, Kur’anda ısrarla ibadeti emrediyor?”
Aslında biraz selim akılla düşünülse böyle bir vesvesenin ne kadar zayıf olduğu anlaşılır. Zira yaratanın yaratıklarına muhtaç olması düşünülemez. Öyleyse ibadetin emredilmesi -haşa- Allahın ihtiyacından değil, insanların ibadete muhtaç olmasındandır. Kur’an şöyle bildirir:
“Eğer nankörlük yaparsanız, bilin ki Allah’ın size ihtiyacı yoktur. Bununla beraber kulları hesabına küfre razı olmaz. Eğer şükrederseniz sizin hesabınıza ona razı olur…”1
Güneş, dünyamızı aydınlatır. Evinin pencerelerine siyah perde takan kişi, kendi kendine zarar verir, karanlıkta kalır. Güneşin ona ihtiyacı yoktur, ama o insan güneşe daima muhtaçtır.
Doktor hastasına “aman ilaçlarını aksatma, vaktinde al” dese ve zaman zaman bunu hatırlatsa, hastanın “doktor bey, niye ısrar ediyorsunuz, yoksa sizin buna ihtiyacınız mı var?” demesi elbette zavallılığını ortaya koyar. İbadet insanın gıdasıdır, manevi yaralarının hatta bazan maddi hastalıkların ilacıdır. İnsan ibadet ile manevi gıdasını alır, stres gibi nice rahatsızlıklardan uzak kalır.
1 Zümer, 7