Maneviyat büyüklerinden Bayezid-i Bistami öğrencileriyle yolda giderken bir köpeğe rastlar. Dikkatli bir şekilde köpeğe bakar, köpek de ona bakar. Bir süre sonra Bayezid ağlamaya başlar.
Öğrencileri “Efendim, ne oldu? Sizi ağlatan nedir?” diye sorunca şu cevabı verir:
“Köpeğin sözleri beni ağlattırdı. Bakışlarıyla bana şöyle diyordu: Ey Bayezid! Kendini insan olarak büyük görme, beni de köpek olarak küçük görme! Çünkü seni de Allah yarattı, beni de.”
Bazı insanlar başkalarına üstten bakmayı marifet sayarlar. Hâlbuki insana yakışan gurur değil tevazudur. İnsan, tüm varlıklar içinde çok seçkin bir konumda yaratılmıştır. Ama onun bu seçkinliği kendi gayret ve çabası olmayıp tamamen İlahi bir lütuftur.
Hiç olmayabilir, yokluk karanlığında kalabilirdi. Veya bir taş, bir kuş olabilirdi. En üst bir rütbede yaratılmasına rağmen nice insanın halinden şikâyetçi olması, aslında büyük bir nankörlüktür. Güneş, ay gibi gök cisimleri kendilerine çizilen rotada giderken, bitkiler, hayvanlar görevlerini yaparken insanın vazifelerini ihmal etmesi büyük bir nasipsizliktir.