1997 öncesinde otobüslerde sigara içimi serbestti. Sigara içenler keyfine bakarken, içmeyenler pasif içici haline geliyor, yolculuk âdeta bir işkenceye dönüyordu. Muzaffer Bey o günlerde bir otobüs seyahatinde etrafındaki gençlerin sigaralarını yaktıklarını görünce “Gençler der, sigaralarınızı söndürür müsünüz? Rahatsız oluyoruz.”
Gençlerden biri, biraz da küstah bir üslupla “Bey amca der, hürriyet var. İsteyen içer, isteyen içmez.”
Muzaffer Bey’in cevabı müthiştir: “Gençler, bu hürriyet tek yönlü mü var? Sizin sigara içme hürriyetiniz var da, bizim zarar görmeme hürriyetimiz yok mu?”
İnsan tam anlamıyla hür olamaz. Başkalarının hürriyetinin başladığı yerde, bizim hürriyetimiz sona erer. Sözgelimi, keyfi yerinde birisi evinde müzik setini son sese kadar açamaz, kendi duyacağı kadar açabilir. Çünkü çevre binalarda uyuyan vardır, kitap okuyan vardır…
Öte yandan insan “başkasına zarar vermemek şartıyla ben istediğimi yapabilirim” de diyemez. Çünkü başkasına zarar vermekte hür olmadığı gibi, kendine zarar vermekte de hür olamaz. Dolayısıyla, kendi halinde içki içen veya uyuşturucu kullananlar “bize kimse karışamaz” deme hakkına sahip değillerdir.