Hz. Lût, Hz. İbrahim’e ilk iman edenlerdendir. Önce O’na ümmet olmuş, sonra Sodomlulara peygamber olarak gönderilmişti. Bu kavim, o güne kadar hiçbir milletin işlemediği bir rezaleti işliyor, kadınları bırakıp erkeklere şehvet duyuyordu. Hz. Lût, onları bu pislikten kurtarmaya çalışır. Fakat kavmi, pislikten lezzet alan bazı böcekler misali, bu çirkin işten hoşlanmakta, bir türlü vazgeçmek istememektedir. Bunun üzerine Hz. Lût, şöyle Allah’a yalvarır:
رَبِّ نَجِّن۪ى وَاَهْل۪ى مِمَّا يَعْمَلُونَ
“Ya Rabbi, beni ve ehlimi onların yaptıklarından kurtar.”1
Günahların örf haline geldiği, günahlardan uzak kalmak isteyenlerin ayıplandığı bir toplumda günahlardan kaçınmak cidden zordur. Böyle toplumlarda yaşayanlara düşen görev, başta o günahlara girmemek, ayrıca girenleri kurtarmaya çalışmak, hiçbir şey yapamadıkları noktada ise, Allah’a ilticadır.
Hz. Lût, bütün gücüyle onları bu pisliklerden kurtarmaya çalışır. Eğer vazgeçmezlerse başlarına azap geleceğini söyler. Onlar ise, alaylı bir şekilde şöyle derler:
“Eğer doğru söylüyorsan, azabı getir de görelim.”
Neticede Hz. Lût, şöyle diyerek Allah’a iltica eder:
رَبِّ انْصُرْن۪ى عَلَى الْقَوْمِ الْمُفْسِد۪ينَ
“Ya Rabbi, şu müfsit kavme karşı bana yardım et!”2
Ve bu müfsit topluluğun başına gökten taş yağmuru yağar. Ayrıca, şiddetli bir zelzeleyle beldelerinin altı üstüne getirilir.
1 Şuara, 169
2 Ankebut, 30