Furkan suresi 61-77. ayetlerde Rahmanın has kulları bazı özellikleriyle anlatılır. Bu özellikler arasında, onların çocukları için şu duaları da yer almaktadır:
رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ اَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ اَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّق۪ينَ اِمَامًا
“Ya Rabbena, bize eşlerimizden ve nesillerimizden gözümüzü aydınlatacak kimseler ver ve bizi müttakilere önder kıl.”1
Anne- baba için evladını iyi yolda, başarılı bir halde görmek en büyük bir mutluluktur. Onlar, çocuklarını kendilerinden çok daha ilerde ve önde görmek isterler. Anne- babanın göğsünü kabartacak, iftihar vesilesi olacak bir çocuk en büyük sermayedir, geleceğe gönderilen kıymetli bir mesajdır.
Ayette “bizi müttakilere önder kıl” denilmesi de manidardır. Müttaki olmak bile büyük nimet iken, onlar bununla yetinmediler, müttakilerin önder kısmından olmayı istediler. Kamil bir mü’mine yakışan da budur. Zira insan için manevi mertebeler âdeta sonsuz olduğundan en ileri mertebelere talip olmak gerekir. Dünyevi işlerde insan aza kanaat edebilirse de, uhrevi makamlarda en ilerilere talip olmak güzeldir.
Anne, babanın hem duası, hem de bedduası makbuldür. Her kim çevresine dikkat etse, anne- babasının hayırlı dualarını alanların başarılı olduğunu, bedduasını alanların ise işlerinin rast gitmediğini görecektir.
1 Furkan, 74