Zikir, ibadet türlerinden biridir. “Anmak, hatırlamak” anlamına gelen zikir, ya dil ya da sadece kalple olur. Cenab-ı Hak namazı, orucu emrettiği gibi zikri de insana ait bir görev olmak üzere emretmiştir.
“…Allah’ı çokça zikredin ki kurtuluşa eresiniz”1 ayeti, bu konuda gelen onlarca ayetten sadece bir tanesidir.
“Rabbinin ismini zikret”2 ayeti de konumuz açısından manidardır. “Rabbini zikret” denilmeyip “Rabbinin ismini” denilmesi, Allah’ı isimleriyle anmaya bir emirdir.
“Rabbinin ismiyle oku!”3
“Yüce Rabbinin ismini tesbih et!”4
gibi ayetlerde de Allah’ın ismiyle okumağa başlamak, O’nun isimleriyle tesbih etmek manaları ders verilmiştir. Tarikatta Allah’ın isimlerini zikretmek, bu ayetlerin bildirdiği emri yerine getirmekten ibarettir.
Bir mü’minin, sözgelimi bahar mevsiminde kırlarda dolaşırken, seyrettiği o rengârenk sanat sergilerinin sahibinin Sani’, Cemil, Rahim, Kerim, Latif gibi isimlerle müsemma olduğunu hatırlaması, bu isimleri diliyle de telaffuz etmesi Allah’ın isimlerini anma olayıdır.
1 Cuma, 10
2 Müzemmil, 8 ve İnsan, 25
3 Alak, 1
4 A’la,1