Uhud Savaşı’nda Müslümanların mağlubiyet sebebi, okçuların mevzilerini terk etmeleridir.1 Hz. Peygamber’in emrine muhalefet, birden savaşın seyrini değiştirivermiştir.
Bununla beraber, bu mağlubiyete hikmet noktasından baktığımızda şu karşımıza çıkar:
Bu savaşta, mazideki sahabeler, müstakbeldeki sahabilere karşı mağlup olmuşlardır. Müşrikler içinde, o zamanda sahabe saffında bulunan büyük sahabilere mukabil gelecek Hz. Halid gibi çok zatlar bulunduğundan, şanlı ve şerefli olan gelecekleri noktasından büsbütün izzetlerini kırmamak için hikmet-i İlahiye gelecekteki hasenatlarının peşin bir mükâfatı olarak mazide onlara vermiş, bütün bütün izzetlerini kırmamıştır.2
Uhud’daki müşriklerin reisi Ebu Süfyan, Müslümanların mağlup olmasına en büyük sebep olan Halid Bin Velid, Hz. Hamza’yı şehit eden Vahşî gibi nice kimseler, Hudeybiye Barışı’ndan itibaren İslâm’a girmeye başlamış, Mekke’nin fethiyle bu giriş küllileşmiştir.
Öte yandan böyle bir mağlubiyet hayatın tozpembe olmadığını insana hatırlatır. Hayatta tatlı galibiyet günleri olduğu gibi, acı mağlubiyet günleri de vardır. Gün, gündüz ve geceden meydana gelir. Gündüzün aydınlığı nasıl bir gerçekse, gecenin karanlığı da öyle bir gerçektir. Senenin içinde bahar ve yaz olduğu gibi, sonbahar ve kış da vardır. Onun gibi, hayatın akışı da tek düze değil, dalgalıdır. Bu dalgalı oluş keyfiyeti hayatı monotonluktan kurtarır, ona renk ve kalite katar.
1 Bkz. Âl-i İmran, 152 ve 165
2 Bkz. Nursî, Lem’alar, s. 29