Hz. Cüveyriyye, Rasûlullah’ın zevcelerindendir. Rasûlullah bir gün sabah namazını kılınca, Cüveyriyye daha ibadetle meşgul iken, erkenden yanından çıktı, kuşluk vaktinden sonra geri geldi. Hz. Cüveyriyye, aynı yerindeydi. “Bıraktığım yerde duruyorsun (hiç yerinden kımıldamadın galiba?)” diye sordu. Cüveyriyye “Evet” deyince şunu söyledi:
“Ben senden ayrıldıktan sonra dört cümlelik bir duayı üç kere okudum. Eğer bunlardan hâsıl olan sevap tartılacak olsa, senin burada sabahtan beri okuduğun duaların sevabının ağırlığına denk olur.
O dua şudur:
سُبْحَانَ اللّهِ وَبِحَمْدِهِ عَدَدَ خَلْقِهِ، وَرِضَا نَفْسِهِ، وَزِنَةَ عَرْشِهِ، وَمِدَادَ كَلِمَاتِهِ
“Mahlûkatı sayısınca, nefsinin rızasınca, arş’ının ağırlığınca, kelimelerinin mürekkebi miktarınca Allah’a hamd ve tesbih ederim.”1
1 Müslim, Zikr, 79