“Ben cinleri ve insanları ancak bana ibadet etsinler diye yarattım.”1
İnsan her yaptığını bir gaye ile yapar. Mesela saat, vakti göstermek için, vitrin eşyaları teşhir içindir. Durmuş bir saat veya boş bırakılan bir vitrinin anlamı kalmaz, fazlalık olur. Âleme baktığımızda her varlığın pek çok görev ifa ettiğini görürüz. Her şeyi nice görevlerle vazifelendiren İlahi hikmet, elbette insanı başıboş bırakmamış, bir kısım görevlerle görevlendirmiştir. Üstte yer alan ayetin bildirdiği gibi, bu görev “Allaha ibadettir.” Bu da her şeyden önce Onu bir bilmek, âlemdeki tasarruflarıyla Onu tanımakla olur. İlgili ayetin devamında şöyle bildirilir:
“Ben onlardan bir rızık istemiyorum. Beni yedirmelerini de istemiyorum.
Doğrusu Rezzak (mahlûkata rızkı veren) ancak Allah’tır; O metîndir, kuvvet sahibidir.”2
Yani, insan rızık peşinde koşmak için yaratılmamıştır. Böyle yapan biri, sadece benzin masraflarını karşılayan ticari bir taksi şoförü misali apaçık bir hüsrandadır.
1 Zariyat, 56
2 Zariyat, 57-58