Dinin esaslarından biri, israfın haram olmasıdır. Allah şöyle buyurur:
“Yiyiniz, içiniz, fakat israf etmeyiniz! Çünkü Allah israf edenleri sevmez.”1
İnsan, “ben hürüm, istediğimi yaparım, kimse bana karışamaz” diyemez. Çünkü insanda olan hürriyet yarı hürriyettir, diğer yarısı ise başkalarına zarar vermemektir.2
Böyle olunca, yeme ve içmede israf edenler topyekûn insanlığa ait olan kaynakları hoyratça kullanmak suretiyle farkına varmadan başkalarının hakkına tecavüz etmektedir. İslam’a göre, bir insan akan bir nehirden de abdest alsa suyu israf edemez.3 Çünkü orada israfa alıştığında diğer muamelelerinde de israftan kurtulamaz.
İmkân sahibi insanlar yeme ve içmede israf ettiklerinde kilo alırlar ve bunun tedavisi için de ayrıca ek masraflara girerler. Bu masraflar, dünyadaki açlık problemini ortadan kaldıracak boyutlardadır.
Dünden kalmış ekmek veya yemeği çöpe atanlar, Somali ve benzeri yerlerde açlıktan ölme tehlikesiyle karşı karşıya olanları düşündüklerinde herhalde böyle israflardan vazgeçeceklerdir. Yapılan araştırmalar, bu tür israfların önüne geçildiğinde kısa zaman içerisinde dünyada açlık ve fakirlik probleminin ortadan kalkacağını göstermektedir.
1 A’raf, 31
2 Bkz. Nursi, Asar-ı Bediiye, s. 382
3 İbn Mace, Tahare, 48