“İşçi çalıştıran kimse, ona vereceği ücreti bildirsin.”1
Patron ve amir durumunda olanlar lüks bir hayat yaşarken, işçi ve memurların sefalet içinde olmaları, sadaka ve zekâta muhtaç bir halde yaşamaları uygun değildir.
Hadiste de dikkat çekildiği üzere, ev ve binek zaruri ihtiyaçlardandır.2 Verilecek maaş, bunları ve yeme – içmeyi temin etmelidir.
Müslüman zenginler mallarının zekâtını hesaplamadan önce, çalıştırdıkları kimselerin maaş durumuna baksınlar. Yeterli maaş vermiyorlarsa önce maaşları artırsınlar, ardından paraları artarsa verecekleri zekâtları hesaplasınlar.
Şüphesiz, yeterli maaş alan biri iş yerine sadık kalır, severek çalışır, yaptığı işi de güzel yapar. Hem de patronuna duacı olur. Bu durumda, patron her ne kadar fazla ücret öder görülse de verimin ve üretimin artmasıyla zarar gibi görülen bu durum telafi edilir.
1 Nesai, Eyman, 44
2 Ebu Davud, İmare, 10