Dünya senin olsa “daha yok mu?” dersin.
Ama sonunda sırf bir kefenle kabre girersin.
İnsan yaratılışı gereği hırslı bir varlıktır. İnsan nefsi durmadan isteklerde bulunur ve gözü asla doymaz. Onun bu hali ateşe benzer, ne kadar odun atılsa da “tamam yeter” demek yerine “daha yok mu?” der. Peygamber Efendimiz bu beşeri zaafımıza şöyle dikkat çeker:
“Âdemoğlunun iki vadi dolusu altını olsa bir üçüncüsünü ister. Onun içini ancak toprak doyurur.”1
Bebeklerde bile aynı tabiatı görmek mümkündür. Onun elindekini almak çok zordur, ama sizin verdiğinizi hemen alır. Bebekler dünyaya elleri yumuk olarak gelirler, “ey dünya, işte seni tuttum” der gibi bir halleri vardır. Ama aynı insan dünyadan giderken elleri açıktır, âdeta “işte görüyorsunuz, elimde avucumda bir şey kalmadı, ellerim boş olarak dünyadan gidiyorum” demektedir.
Ayet şöyle bildirir:
“Göklerin ve yerin mirası Allah’ındır.”2
Yani kimsenin elinde bir şey kalmayacaktır, zaten Allaha ait olan her şey, yine Ona gidecektir.
1 Buhârî, Rikâk, 10
2 Âl-i İmran 180; Hadid 10