Anne-babaların çoğu çocuğa emirler yağdırmaktan, direktifler vermekten çok hoşlanırlar. Hâlbuki böyle bir tavır ters tepkiye yol açabilir. Sözgelimi çocuğumuzun çok kitap okumasını istiyoruz. “Çok az kitap okuyorsun!” dediğimizde hoşuna gitmeyebilir, hatta bize inat okumayı terk edebilir. Fakat ona “ben kitap okumayı çok seviyorum” desek mesaj yerine ulaşacaktır. Bu tür dolaylı anlatım çocuk üzerinde çok daha etkili olur.
Hz. İsa’nın elçileri Antakya’ya dini tebliğ için gelirler. Fakat buranın halkı bu elçileri dinlemez. Habib-i Neccar isimli bir zat ise onlara sahip çıkar. Bu zatın kavmine karşı söylediği şu sözler, konumuzu aydınlatan örneklerle doludur:
“…Bana ne oluyor ki, beni yaratana ibadet etmeyeyim? Ve siz O’na döndürüleceksiniz.
Hiç, ben Allah’ı bırakıp başka İlahlar mı edinirim? Öyle ki, o Rahman bana bir keder murat ederse, o ilahların şefaati bana hiçbir fayda veremez ve onlar beni kurtaramaz.
O zaman ben apaçık bir sapıklık içinde olurum. Ben sizin Rabbinize iman ettim, gelin beni dinleyin.”1
Görüldüğü gibi, Habib-i Neccar, gayet dokunaklı ve yer yer tarizli ifadelerle kavmine nasihat etmektedir. Mesela, “Bana ne oluyor ki, beni yaratana ibadet etmeyeyim?” ifadesi, “size ne oluyor ki, sizi yaratana ibadet etmiyorsunuz?” mesajını vermektedir. Nitekim sözün devamında “Ve siz O’na döndürüleceksiniz” demesi, buna bir işarettir.
“Hiç, ben Allah’ı bırakıp başka İlahlar mı edinirim?” ifadesi, “ne diye Allah’ı bırakıp batıl mabutlar ediniyorsunuz?” manasını bildirir. “…O zaman ben apaçık bir sapıklık içinde olurum” sözü, “sizler apaçık sapıklık içindesiniz” anlamını taşır.
1 Yasin, 21-25