Elli yaşlarında öğretmen bir zat yaşından çok daha genç gösteriyordu. “Bu gençliği neye borçlu olduğunu sordum. Dedi ki: “Elhamdülillah mutlu bir aile hayatım var. Eşimi ve çocuklarımı çok seviyorum. Okulda derslerim biter bitmez soluğu evde alıyorum.”
Bu zatın bu pek yerinde tespiti, akla ister istemez şu soruyu getiriyor: “Acaba bazı babalar işleri bitince niye evlerine değil de kahvehaneye gidiyor? Acaba evlerinde bulamadıkları sevgi ve huzuru oralarda mı buluyorlar veya bulacaklarını sanıyorlar?”
Bu soru, gerçekten üzerinde hassasiyetle durulması gereken önemli bir problemimize parmak basmaktadır. Suç tek taraflı düşünülmemeli, taraflara paylaştırılmalıdır. Hem erkek hem de kadın kendilerini sorgularlarsa problemi çözmek daha kolay olur. “Hırsızın hiç mi suçu yok?” esprisindeki incelik unutulmamalıdır.