Güzellikler farklı farklıdır.
Güzellik veya çirkinlik, dünya sınavının birer parçasıdır.
Kıskançlık hemen her insanın tabiatında bulunur. Bu duygu kadınlarda daha kuvvetlidir. Açık kıyafetin hâkim olduğu ortamda, kadınların büyük bir ekseriyeti yaşlılık veya çirkinlik gibi sebeplerle diğerlerini kıskanacaktır. Ama tesettürün hâkim olduğu ortamda, bu kıskançlıklar büyük ölçüde azalacaktır.
Bediüzzaman, bu konuda şöyle der:
“…Hem kadınların on adetten altı-yedisi ya ihtiyardır, ya çirkindir ki; ihtiyarlığını ve çirkinliğini herkese göstermek istemezler.
Ya kıskançtır; kendinden daha güzellere nisbeten çirkin düşmemek veya tecavüzden ve ittihamdan korkar, taarruza maruz kalmamak ve kocası nazarında hıyanetle müttehem olmamak için, fıtraten tesettür isterler.
Hattâ dikkat edilse, en ziyade kendini saklayan ihtiyarlardır.
Ve on adetten ancak iki-üç tanesi bulunabilir ki; hem genç olsun, hem güzel olsun, hem kendini göstermekten sıkılmasın.
Malûmdur ki; insan sevmediği ve istiskal ettiği adamların nazarından sıkılır, müteessir olur. Elbette açık-saçıklık kıyafetine giren güzel bir kadın, bakmasına hoşlandığı nâmahrem erkeklerden onda iki üçü varsa, yedi sekizinden istiskal eder. Hem tefahhuş ve tefessüh etmeyen bir güzel kadın, nazik ve seri-üt teessür olduğundan, maddeten tesiri tecrübe edilen belki semlendiren pis nazarlardan elbette sıkılır.
Hattâ işitiyoruz; açık-saçıklık yeri olan Avrupa’da çok kadınlar, bu dikkat-i nazardan sıkılarak, “Bu alçaklar bizi göz hapsine alıp sıkıyorlar” diye polislere şekva ediyorlar.”1
1 Nursi, Lem’alar, s. 196