Ölüm, Rahmanın huzuruna bir dönüştür.
“Allahtan geldik, yine Ona döneceğiz” denilir. İnsan, Allah’ın yaratmasıyla vücut buldu, yokluk karanlıklarından çıkarılıp şu âleme getirildi. O, şu âlemde tam bir gurbettedir, zira asıl vatanı cennettir. Çünkü ilk insan olan Hz. Âdem cennette yaratılmıştır. Ölüm ile insan bu gurbet diyarından kurtulur, asıl vatana doğru yola koyulur.
Bediüzzaman şöyle der:
“Ticaret ve memuriyet için mühim vazifelerle bu dâr-ı imtihan olan dünyaya gönderilen insanlar; ticaretlerini yapıp, vazifelerini bitirip ve hizmetlerini itmam ettikten sonra, yine onları gönderen Hâlık-ı Zülcelaline dönecekler ve Mevlâ-yı Kerim’lerine kavuşacaklar… Doğrudan doğruya herkes, kendi Hâlıkı ve Mabudu ve Rabbi ve Seyyidi ve Mâliki kim olduğunu bilecek ve bulacaklar.”1
Nitekim İslamî değerler ile şekillenen kültürümüzde birisinin ölümü anlatılırken, soğuk bir kelime olan “öldü” demek yerine “Rabbine kavuştu”, “Hakka yürüdü”, “rahmet-i Rahmana ulaştı” gibi hoş çağrışımı olan ifadeler kullanılır.
1 Nursi, Mektubat, s. 227