İbrahim Bin Edhem, tacı tahtı bırakıp dervişliği tercih etmiş gönül ehli bir zattır. Bir münacatında şöyle der:
إِلٰهِي عَبْدُكَ الْعَاصِي أَتَاكَ
مُقِرّاً بِالذُّنُوبِ وَقَدْ دَعَاكَ
فَإِنْ تَرْحَمْ فَأَنْتَ لِذَاكَ أَهْلٌ
وَإِنْ تَطْرُدْ فَمَنْ يَرْحَمْ سِوَاكَ
“Allahım, asi kulun sana geldi.
Günahlarını itiraf ile sana dua ediyor.
Eğer bağışlasan, bu Senin şanındandır.
Ama kovarsan, Senden başka kim ona merhamet eder.”1
1 Nursi, Mesnevî (Arabî), s. 314