Dünya aldatıcı bir dilbere benzer. Hz. Ali, bu konuda şöyle der:
“Ey dünya! Benden uzak ol! İpini boynuna sardım, seni boşadım! Senin pençelerinden kurtuldum, tuzaklarından sıyrıldım, ayak kaydırıcı yerlerinde olmaktan uzak kaldım.
Oyunlarınla kandırdığın kimseler nerede?
Aldatıcı zînetlerinle fitnelere düşürdüğün ümmetler nerede?
İşte onlar şimdi kabirlerde rehindirler, mezarlarda mahpusturlar.”1
Dünya, insanın nefsine hoş ve tatlı gelir. Onun cazibesine kendini kaptıran nice insan, ona dalar, geçici oyun ve eğlencelerinde âdeta boğulur.
O, kaygan bir zemindir, pek çok insan onda kayar gider.
Ama aynı kaygan zeminde kaymadan yol alanlar da vardır.
Hz. Ali, işte onlardandır.
1 Nehcül-Belağa, s. 610-611