Dünya, ahirete nisbetle bir zindan hükmündedir.
Bir hadiste, “dünya mü’mine zindan, kâfire cennettir” buyrulur.1 Böyle denilmesi, ahirete nispetledir. Yani, mü’min dünyada kısmen kusurlarının cezasını gördüğü için, dünya onun hakkında bir ceza yeridir. Dünya, onun saadetli ahiretine nispeten bir zindan ve cehennemdir. Kâfir ise, cehennemde ebedi kalacağından ve bir kısım iyilikleri varsa, mükâfatını bu dünyada gördüğünden, cehenneme nispetle bu dünyada cennette sayılır.
Kendini dünyanın servet ve şaşaasına kaptırmış olan Karun’a, kavmi şu hatırlatmayı yaparlar: “…Dünyadan da nasibini unutma!”2
Dünyadan nasibin ne olduğu hakkında Hamdi Yazır, şu açıklamada bulunur:
“Bazıları, ‘helâl rızk ve meşru dünya zevki’ diye anlamak istemişlerse de, o geçici dünyanın kendisi demektir. Asıl dünyadan nasip ise, ‘dünya ahiretin tarlasıdır’ muktezasınca, ahiret için edilen intifa, ahirete kalacak ameldir. Yoksa dünyadan nasip, nihayet bir kefendir.”3
1 İbn Mace, Zühd, 3
2 Kasas, 76
3 Hamdi Yazır, Hak Dini Kur’an Dili, V, 3755