“Ey Âdemoğulları! Ben sizden ‘Şeytana tapmayın, o size apaçık bir düşmandır ve bana kulluk edin, doğru yol budur’ diye söz almadım mı?”1
Hakka giden yolda şeytan en büyük bir engeldir. İlk insan Hz. Âdemden dolayı İlahî rahmetten uzaklaştırılan şeytan, kıyamete kadar Âdemoğullarını saptırmaya çalışacaktır.
Şeytanın insanları saptırması vesvese iledir. Bir kısım çirkin amelleri süslü gösterip insanları teşvik eder. Suret-i haktan görünüp onları yoldan çıkarır. “Kaleler zayıf yerlerinden fethedilir” prensibinden yola çıkarak insandaki şehvet ve öfke gibi zaaf noktalarından ona nüfuza çalışır.
İbadetin “itaat” manasından hareketle, şeytanın dediğini yapan kimselerin ona ibadet ettiğini, yani ona kul ve köle olduklarını söyleyebiliriz. Ayrıca, bazı kişilerin doğrudan doğruya belli ibadet kalıpları içerisinde şeytana taptıkları, günümüzde de görülen bir durumdur. “Satanizm” denilen bu akım gittikçe yaygınlaşmakta, şeytan bu zamanda âdeta “altın devrini” yaşamaktadır.
1 Yasin, 60-61