Hz. Peygamberin ilk savaşı Bedir’dir. Bundan bir yıl sonra Uhud savaşı yapılır. Bedir’e katılamayan nice insan “ah biz de bulunsaydık” temennisinde bulunmuşlardı. Fakat Uhud’da savaşın dehşeti içinde sarsıldılar. Hele savaş esnasında diğer tarafın “Muhammed öldürüldü” yaygarası üzerine perişan oldular, dağıldılar. Aşağıdaki ayetler, bu manzaranın ilahî bir bildirimidir:
“Muhammed ancak bir peygamberdir. Ondan önce de peygamberler gelmiştir. Şimdi o, ölse veya öldürülse ökçeleriniz üzerinde geriye mi döneceksiniz? Kim böyle yaparsa asla Allah’a bir zarar veremez. Allah şükredenleri mükâfatlandıracaktır.
Allah’ın izni dışında bir nefsin ölmesi söz konusu olamaz. Kim dünya sevabını isterse ona ondan veririz. Kim de ahiret sevabını isterse ondan veririz. Biz şükredenleri mükâfatlandıracağız.
Peygamberlerle beraber nice savaşanlar oldu. Onlar başlarına gelen musibetlerden dolayı gevşemediler, zaafa düşmediler, miskinlik göstermediler. Allah sabredenleri sever.
Onların sözü ancak şu oldu:
رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَاِسْرَافَنَا ف۪ٓي اَمْرِنَا
وَثَبِّتْ اَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِر۪ينَ
“Ya Rabbena, günahlarımızı ve işimizde taşkınlığımızı bağışla ve ayaklarımıza sebat ver. Kâfirler topluluğuna karşı bize yardım et.”1
Ayetlerde Uhuda katılıp da gevşeklik gösteren, dağılanlara bir tariz vardır. Yani, “Sizler insanlar içinde en hayırlı ümmet iken, ne diye zaaf gösterir, gevşeklik edersiniz?”
Not: Sahabeler, insanlık âlemi içinde peygamberlerden sonra en seçkin topluluk olmakla beraber, neticede insandırlar. Peygamber gibi masum olmadıklarından zaman zaman hata yapmaları mümkündür.
1 Âl-i İmran, 144-147